Хугархай зүүний эрэлд таягаа тулан бэдрэх
Хувцас муутайхан эмгэнийг хаа нэгтээ харсан шиг...
Хар дарсан зүүднээсээ сэрж чадахгүй тонгочих шиг
Хар саарал нөмрөг мэт чив чимээгүй өдөр
Бүрхэг бүүдгэр өдрийн гүн саарал өнгөнөөс
Би юугаа эрээд уусан нозоорч живнэм бэ
Үүлний цаана байгаа гэрэл гэгээний өнгөрүү
Өндийж өлийж ч харалгүйгээр нүдээ дараад суунам
Хамгийн сайхан сэтгэл
Хагарч унах вий гэсэндээ
Миний сэтгэл
Хуурмаг инээмсэглэлд харамч
Хамгийн үнэн үг
Хайлж урсах вий гэсэндээ
Миний бодол
Үгэндээ харамч
Хамгийн сайхан хайр
Хатаж хорчийх вий гэсэндээ
Миний зүрх
Итгэлд харамч
Би харамч
Бичиг үсэггүй
Цагаан цаас шиг
Ганцаардхаараа
Бүр илүү харамч болдог
Жигтэйхэн их жиндсэндээ
Үүдээ хаалаа
Жийргэвч хэдрэг нөмрөөд
Элгээ тэврээд суулаа
...нэмэр алга
Жижигхээн зүрх харин
Цээжний гүнээс
“Мөсөн сэтгэлийн чинь гүнд
Жиндэж хөлдөж гүйцлээ
Мөрөн дээрх хэдрэгээ хаяад
Зүрх сэтгэлрүүгээ өндий” гэж шивнэлээ
Чиний араас уйлж суухад
Хамтдаа урсах гэж бороо ороогүй
Чамайг санаад ганцаардаж суухад ч
Хань болох гэж бороо ороогүй
Хуйсганах салхинд алгадуулан
Хүнд алхаагаа чихаруулан алхахад ч
Чийглэж зөөлрүүлэх гэж бороо ерөөсөө ороогүй
Харин одоо
Чиний явсан мөрийг баллах гэж
Бороо орж байна
Чиний хэлсэн үгийн сэтгэлээс минь угаах гэж
Бороо орж байна
Чамтай болзсон өдрүүдийг
Сүүлийн удаа сануулах гэж
Бороо орж байна
Чиний сэтгэл яг энэ цас бас бороо шиг
Цагаан бас хар байсан
Чиний инээд
Чийг ханхалуулсан энэ өдөр шиг
Ялдамхан бас дурламаар байсан
Чиний үлдээсэн сэтгэл харин
Энэ цас бас бороо шиг
Маргааш гэхэд л а...
Нортол асгарсан бороо
Нойтон цасанд хувирна
Ертөнцөөс ангид хүн сэтгэлийн
Ердөө л нэгэн нуугдмал санаа
Цас орно
Бороо асгарна
Цас бороо орно
Цахир цагаан өдөр
Дээвэр болж хурсан үүл
Дээвэргүй дэлхийн
Хилэнцийг арилгах гэж
Дээрээс бороо цасаа урсгана
Бороо асгарна
Цас орно
Бороо цас холилдоно
Бараан саарал өдөр
Бичлэг