Надад байгаа бүхэн

Чамд байгаа гэдэгт итгэдэг

Миний мэдэрдэг бүхнийг

Чи ч бас мэдэрдэгт итгэдэг

Чиний өгсөн бүхэн

Надаас арилахгүйд итгэдэг

Миний өгсөн бүхэн

Зүрхнээс чинь урсахгүйд итгэдэг

Би чамд итгэдэг

Үргэлж дайн болж байдаг

Зүгээр байж чададгүй

Тэр үед би бичдэг

Зүрхэлж би бусдыг

Тэр дайнд оролцуулдаггүй

Зүс ч үгүй ялагч ч үгүй

Тэнд зөвхөн

Би ганцаараа

Өөртэйгээ дайтдаг

Энэ хоёр хөл

Бүдрэх тоолонд

Ижийн минь сэтгэл шаналдаг

Ижийн минь сэтгэл

Шаналах тоолонд

Өвс ногоо үүл ус чулуу бүгд уйлдаг

Миний бодлын алдаанд

Ижий минь шаналахыг

Миний хөлийн бүдрээнд

Дэлхий ээж минь уйлахыг

Үзэхийг мэдрэхийг хүсэхгүй

Хүсэхгүй байна би 

Зарим газраа цас мөсөөр хучин

Таг дуугүй дүлий болгон хөлдөөчихөөд

Ондоо нэг газраа бороогоор цутган

Усан нүд болгож урсган

Өдөр  шөнөгүй уйлуулаад

Орчлон хорвоо надаас ч илүү

Олон зантай 

Намар намрын сүүлч яг л

Хаврын эхлэл шиг байхад

Нарны цацрагийг шүүрэх гэж оролддог

Би дэндүү цагаахан байж

          Өвөл зуны хооронд

          Хөхөө хаачдагийг мартчихсан

Өнөөдрийн энэ амьдралдаа

Би дэндүү шөнө шиг болчихож

Өөрөөсөө урт түмэн хүслийг

Нүцгэн биенээсээ нэхээд

Өргөл барьцтай бодол санаандаа

Би дэндүү үрэлгэн ханднам

          Нялхын сэвлэгээс минь

          Ширхэг ч үс одоо үлдээгүй

          Нярайн төрхөөс минь

          Үнэр ч үгүй юу ч үгүй

Хонгорхон даахьны минь зөөлөн

Аавтай минь хамт ууланд заларсан

Хонгондоо хөхтэй бяцхан дүрс минь

Ээжийн минь энгэрт л хадгалагдан байгаа

        ...

Аяа би өөрийгөө гунигийн эзэн гэдэгт бүрэн итгэнэм

Алсаас биш сэтгэлээс минь тэр надруу од адил харвадаг

Харанхуйн дунд өвдгөө тэврэн санаашран суугаа

Хагархай зүрхтэй өөрийгөө би зүүдэндээ хүртэл хардаг

Өчиггүйгээр өөртөө ял оноомоор

Өргөн талд цор ганцаархнаа орилмоор

Гуниглалын цэцэрлэг байвал

Тэнд нь очоод хөшөө болмоор

Гуравхан үгийг хэлчихээд

Сүүлчийн удаа гуниглачихаад

Диваажингийн зүгт нь хөөрмөөр