БичлэгБи их дурламтгай хүн юм
Би их ганцаардмал хүн юм
Тэр цонхны цаагуур нисээд өнгөрөх
Хаврын салхинд хөөгдсөн болжмор ч
Надад зузаан хөнжил мэт хань болох
Би их зожиг хүн юм
Дэргэд минь сууж мөрийг илбэх
Шүлсээ залгин суух хүмүүс ч
Надад хаврын хахирган салхи шиг санагдах
Би их баян хүн юм
Нүүрэндээ уйлсан макс зүүгээд
Нуураа орхин одох нүүдлийн шуувууд шиг одсон хүмүүс ч
Сэтгэлд минь орших зай булаацалдан
Тэнд эндээс намайг дурсан зүгээр суулгахгүй
Би их гомдомхой хүн юм
Хурууны өндөг исгэх ирт санааны үзүүрт ч
Хамаг сэтгэлээ зүсүүлчихээд
Эхдээ гологдсон өнчин ишиг шиг
Үнэнийг эрэн дотроо орилон гүйх
Би их итгэмтгий хүн юм
Зүрхээ инээдээрээ соличхоод
Үсэн доороо шивдэг өвс шигтгээд
Өстөн болоод надруу ирсэн нэгний
Зулын бадамлах гэрэл шиг
Уяхан айлхаад итгэчихээд
Зулмалсан гүзээ шиг
Эцэст нь цайгаад үлдэх
Би их дурламтгай хүн юм
Зүсрэх бороонд сэтгэлээ норгочихоод
Зуны цэцэг шиг гайхамшигтай дэлгэрсэн
Тэр нэгэн бас тэр нэгэн залууд
Тэр гэхийн аргагүйгээр
Өөрийгөө мартан дурлачихаад
Үнэнээ үзүүлсэн өглөөний нар шиг
Илчинд нь хууртсандаа
Өвчин тусан уйламхайрах
Би их дурламтгай хүн юм
Бичсэн: ulaankaa | цаг: 16:47 |
Үгийн эвлүүлэг
Холбоос | email -ээр явуулах | Сэтгэгдэл(1) | Сэтгэгдэл бичих
Холбоос | email -ээр явуулах | Сэтгэгдэл(1) | Сэтгэгдэл бичих
Сэтгэгдэл:
Сэтгэгдэл бичих
